Op een ochtend lag ik naast haar en wist het ineens, zonder woorden, zonder gebaar: dit was het.
Sommige momenten maken geen entree. Geen fanfare. Geen dramatische wending. Ze zijn er gewoon, als iets dat je altijd al wist maar pas nu durft toegeven.
Liefde in het begin is vaak luid. Ze danst, brandt, fluistert iets over voor altijd, zonder te weten wat dat betekent. Maar de liefde die blijft, leert stil zijn. Ze verschuift haar gewicht naar het alledaagse.
Vandaag zijn we een jaar verder in elkaar verweven. Geen jubileum, geen taart, geen foto op sociale media. Alleen zij en ik, en de tijd die zich aan ons heeft vastgehaakt. Soms botsen we, soms trekken we ons terug. Maar we blijven elkaar vinden. Niet omdat we moeten. Maar omdat er niets beters is dan dit raadsel: jij, nog steeds hier?
En als ik dan aan de liefde denk, denk ik aan hoe haar schouder warm aanvoelt in de ochtend. Hoe ze soms zucht in haar slaap. Hoe haar hand, zonder nadenken, de mijne vindt.
Dat is genoeg.
Onze liefde laat zich niet benoemen zonder het te verraden.
En als de dood ooit tussen ons in komt te liggen, dan hoop ik dat ze weet: het beste wat ik had, gebeurde terwijl ze naast me lag.
